Zaman

Bugün barışmışım sarıyla denizimle yollarım hatta müziklerimle. Sarı notlarımla bile barışmışım bugün. Özletmiş kendini hem de çok fazla hasret biriktirmişim içimde. Şimdi anlamsız bir sırıtma var suratımda. Bu bir tebessüm değil ya da kahkahanın yansımaları değil. İçimde çok şey biriktirmişim yokluğumuzda, olamayışımızda, dalgalarımızda hatta suskunluklarımızda. Gülümseyişi unutturan zamanların esareti maskelerimizi oluşturmuş zamanla. Farklı şeylerin mutluluğu ayakta tutmuş ya da tutuyor gibi görünmüş bunca süre. Nasıl bir ayakkabı sarıyorsa ayağımızı sarıp sarmalamış içine gömmüş biriktirmiş bunca sene.Arkamızı döndüğümüz an daha kalabalık dünya daha büyük ama kucaklayabilecek kadar. Bir tek yüz yüze baktığımızda açılmaz olmuş kollarımız. Ulaşılayamayacak kadar büyümüş o an. Bu şehri şehir yapan bizdik Tam olarak.; denizlerin sesinin birbirimiz olduğunu değiştiremediğim için unutmuşum ya da unutmak istemişim, unutturmak istemiştin ya. Alışamadık , alıştıramadık benliğimizi bütünlüğümüze,ve sonra yine sustuk kendi yansıttımıza yine güldük adımlarımız yere basmıyordu sanki, ayakkabılar iz bırakmıyordu ardında.. Bilmiyorduk. belki cahil ,belki korkak kaldık bu yolda belki de ne istediğini bilmeyen…